“To grzech być aż tak szczęśliwym!”

Wciąż tkwimy w przekonaniu, że nie możemy być prawdziwie szczęśliwi.

Nawet kiedy jak dziecko czerpiemy z życia radość, widzimy same możliwości, nasze przekonania mogą z łatwością nagle przyciągnąć sposobność, by udowodnić nam, że za długo nie może być pięknie, bo w końcu tak nam wmówiono.

Dochodzę do wniosku, że ludzie uwielbiają cierpieć. Włącznie ze mną. To brzmi jak kompletny absurd, ale w rzeczywistości tak jest. Oczywiście to cierpienie dostarcza nam bardzo pozytywnych bodźców, może mniej świadomych – ale tak jest.

Człowiek z natury dąży do komfortu i przyjemności. Ktoś dlatego mógłby nazwać mnie wariatką, bo przecież nikt nie lubi, kiedy go boli. Tymczasem jednak ludzie wybierają cierpienie – bo jest im ono na rękę. Jest sposobnością, by zaznać przyjemności. Chorujemy – by móc odpocząć, kłócimy się – by móc zaznać miłości, idziemy do szpitala – by zwrócić na siebie uwagę i przez chwilę odczuć, że ktoś się nami interesuje.

Cierpienie istnieje, bo je wybieramy, inaczej by znikło. Z wielu powodów uwielbiamy je, bo przyprawia otoczenie o litość, miłość, życzliwość, pobłażliwość, akceptację, współczucie i wszystkie te gesty, których tak bardzo potrzebujemy, by prawidłowo funkcjonować. Poza tym cierpienie społecznie uznane jest jako oznaka bycia osobą dobra, uczciwą i prostolinijną – bo ludzie, którym się zbyt dobrze wiedzie są posądzani o przeróżne sprawy.

Dlatego właśnie nie chcemy, żeby było różowo. Boimy się stanu pełnej radości, ekscytacji – uniesienia, które utrzymuje permanentny uśmiech na twarzy. Mówi się wtedy, że ktoś jest naiwny, że nie zna życia, że to po prostu absurdalnie – niemożliwe, by być aż tak szczęśliwym.

To ogromny paradoks, bo człowiek przede wszystkim szuka miłości i uznania swojej wartości, a kiedy udaje mu się tego zaznać – otrzymuje ogromną reprymendę od otoczenia, że to z pewnością przekręt, a życie nie może być aż tak wspaniałe!

Kiedy załóżmy dostaję szansę, wygrywam nagrodę, przyjaciele są życzliwi i chcą mi pomagać – nagle wszyscy zaczynają szukać podstępu. Ale z drugiej strony ci sami ludzie narzekają na społeczeństwo pełne wrednych i upartych osobników – co za paranoja!

Nie mam na myśli przeistoczenia się w małą dziewczynkę, która zobaczyła na kreskówce latającą super-bohaterkę, więc postanawia skoczyć z mostu by pofruwać, tak jak ona. Nie chodzi mi o kompletną naiwność, bo to zaprzecza całemu procesowi dojrzewania. Myślę bardziej o odpowiedzialnej radości, w której ciesząc się na maksa utrzymujemy przed oczami obraz rzeczywistości i nie puszczamy steru życia.

Przecież właśnie po to tu jesteśmy, by zaznawać ogromnej miłości i obfitości, by spełniać siebie! Nie możemy w coś naprawdę uwierzyć i to otrzymać, jeśli nie damy się ponieść temu uczuciu. A wiara, to podstawa naszego działania, jeśli marzymy o sukcesie – to podstawa Naukowej Metody Wzbogacania się, czy Systemu Klucza Uniwersalnego.

Dlaczego mamy zadowalać się satysfakcją, której tak naprawdę w pełni nie czujemy, kiedy mówimy: “och, przecież mam dom i co włożyć do garnka, jestem szczęśliwy”? Najczęściej w ogóle nie widać po takich osobach, że faktycznie są uradowanymi z życia ludźmi.

Gaszeniu zapału i radości z życia, kiedy udaje nam się spełniać marzenia – stanowcze nie.

Ściskam,
Andżelika

Subskrybuj Sekret Życia w Obfitości.

Podziel się Sekretem z ludźmi, na których Ci zależy, przesyłając im link do tej strony.

Zapisz się na jedyny kurs rozwoju osobistego, jaki kiedykolwiek może być Ci potrzebny: www.systemkluczauniwersalnego.pl za darmo.